Meer aandacht voor bepaalde doelgroepen in onze samenleving!

Al vele jaren pleit het Vlaams Belang, bij monde van Guy Eggermont, voor meer aandacht  voor bepaalde doelgroepen in onze samenleving.  Meer bepaald voor  zwakkeren die misschien niet zo groot zijn in aantal maar daarom niet minder het recht hebben ook eens in de kijker te worden geplaatst.

Vlaams Belang vraagt meer aandacht voor jeugdige personen met een handicap en meer bepaald voor de jongeren die juist de leeftijd hebben bereikt waarop men als volwassene door het leven mag gaan.  Het gaat om jongeren met een verstandelijke en/of motorische handicap.  Schoolverlaters die, nu de schoolpoort achter hen dichtslaat, in een totaal nieuwe wereld stappen.  Ze hebben hun vertrouwde omgeving verlaten en komen in een gans andere leefomgeving terecht.  Een leefomgeving waarin ze het niet gemakkelijk hebben en ook niet altijd begrepen worden.

Zo worden ze onmiddellijk al met het gegeven opgezadeld dat ze niet zomaar aan werk geraken en dit juist omwille van hun handicap.  Zelfs in een beschutte werkplaats kunnen velen niet terecht. Toch moet ook voor hen gezocht worden naar een zinvolle en aangename dagbesteding.  Velen van hen zullen dan ook verplicht zijn om in de toekomst hun daginvulling te zoeken in een dagcentrum.

Het vinden van een dagcentrum is een eerste probleem.  De jongere krijgt een lijst  met een aantal dagcentra en kan zijn zoektocht beginnen naar een geschikt dagcentrum.  Het is geen gemakkelijke beslissing om te kiezen voor dagcentrum.  Al te vaak laat men zich inschrijven daar waar de wachttijd meevalt.   Ook ouders kijken met een kritisch oog mee.  De dagcentra nemen immers een zware taak op zich en nemen een stuk verantwoordelijkheid van de ouders over.  De centra zullen immers instaan voor het verder onderhouden en ontwikkelen van de sociale vaardigheden en de zelfredzaamheid.  Eerlijkheidshalve dient gezegd te worden dat in vele gevallen de scholen meehelpen een eerste selectie door te voeren.  De school kent uiteraard de schoolverlater zeer goed en kan op basis van deze kennis de jongere in een bepaalde richting sturen.

De lange wachttijd is dus een pijnlijke vaststelling.   Vraag die zich stelt, hoe kunnen deze wachtlijsten weggewerkt worden.  Een gehandicapte jongere één of twee jaar loslaten zonder enige vorm van opvang is niet aangewezen.  Ze komen uit een ietwat veilige omgeving en komen nu voor een lange tijd in een voor hen onzekere samenleving terecht.

Indien er dan toch een plaats vrij is, valt af te wachten of  de betrokkene wel op de juiste plaats is terechtgekomen.  Dit kan te maken hebben met het feit dat betrokkene over bepaalde vaardigheden beschikt maar deze niet kan benutten in zijn nieuwe omgeving, ofwel verwacht men van de betrokkene juist teveel.  Er moet gezocht worden naar een perfect evenwicht.  De jongere moet zich aangetrokken voelen, zich thuis voelen, aanvoelen dat hij/zij ook een rolletje heeft te vervullen in de maatschappij.  Dat hij/zij ook een schakeltje is in de grote ketting.  We durven dan ook pleiten dat men de jongeren, die in een dagcentrum verblijven, zou opvolgen.  Dat men zou nagaan over welke vaardigheden hij/zij juist beschikt.  Kortom, dat men na een tijdje een rapport zou opstellen waarin vermeld staat  over welke capaciteiten de persoon in kwestie beschikt.  Met dit rapport in de hand kan gezocht worden naar het meest geschikte dagcentrum waar de jongeren zich goed in hun vel voelen en waar ze zich verder kunnen ontwikkelen.

Een ander probleem stelt zich in het feit dat men over een attest dient te beschikken om in aanmerking te komen voor een dagcentrum.  Een attest waaruit blijkt dat de handicap ertoe leidt dat opname in een dagcentrum verantwoord en aangewezen is.  Om dit attest te blijven behouden dient de gehandicapte zich in vele gevallen jaarlijks/tweejaarlijks te laten onderzoeken . Dit is voor de betrokkene en zijn naaste familie een niet al te prettige ervaring.  De periodiciteit van deze onderzoeken is in de meeste gevallen veel te kort.  Er moet zich al een wonder voltrekken wil men op één jaar tijd plots herstellen van zijn handicap.  Hier zijn we de mening toegedaan dat er een meer soepele regeling moet uitgewerkt worden.

Guy Eggermont
Provincieraadslid

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...