Een staatsieportret in de raadszaal van het districtshuis te Hoboken.

Afgelopen maandag, 18 maart, werd
de maandelijkse raadszitting van het district gehouden.
Op 22 februari diende ik een “voorstel
tot beslissing” in, gericht aan de voorzitter van de Raad, Dhr. Paul De Ranter,
NV-A. Op de raadszitting van afgelopen maandag stond dit voorstel geagendeerd
om besproken en gestemd te worden.

Groot was dan ook mijn verbazing
toen ik maandagavond bij het betreden van de raadszaal vast stelde dat de
portretten van Saksen-Coburg en aanhang ‘verwijderd’ waren van de muur achter
de tafel van het districtscollege. Toch werd het punt niet uit de weg gegaan,
maar de voorzitter van de raad meldde botweg dat het punt niet meer besproken
moest worden aangezien er geen voorwerp meer was.   

Dit was buiten onze fractie
gerekend. Fractieleider Wienen achtte het nuttig om de collegeleden te wijzen
op het reglement en vroeg daarom wel degelijk de stemming aan. Gevolg:
geschuifel op de college banken en schorsing van de raadszitting. Je kunt onze
fractie veel in de weg leggen, maar niet dat het ons ontbreekt aan enige parate
kennis als het over de toepassing van reglementen gaat ter zake. De
collegeleden zaten er, na wat gepalaver en overleg, ongemakkelijk bij. Vooral
de leden van de NV-A, toch wel de meerderheid, bleken zich niet al te gelukkig
te voelen bij de gemaakte, terechte opmerking van onze fractie.
Punt van onze fractie was snel
gemaakt, duidelijk en verstaanbaar voor de leden van dit college en bestuur.
Les wonderwel geleerd, het zal en (hopelijk) geen tweede keer overkomen.

Na wat snel telwerk, heeft onze
fractie dan ook kort op de bal gespeeld en de stemming laten varen. Het bleek
al snel duidelijk na de schorsing dat de enige partij, die wonderwel ook de
staatsieportretten liever kwijt dan rijk was, zich zou ‘onthouden’ bij de
stemming over dit agendapunt en voorstel. En van de andere politieke formaties
met de furieuze en steeds maar vervelender wordende Open-VLD’ster Annemie
Langmans, moesten wij geen steun noch enige empathie verwachten. Deze laatste
heeft zich voornamelijk tot doel gesteld om de komende zes jaar vervelend te
zijn, domme vragen te stellen en het leven van dit huidige bestuurscollege
lastig te maken. Helaas zijn ook wij en de andere fracties slachtoffer daarvan.

Uiteindelijk hebben wij onze slag thuis gehaald: de
portretten zitten ergens ver weg op een donkere zolder of in een vochtige
kelder van het kasteel “Sorghvliedt”. We zien ze niet meteen terug aan de muren
hangen in de raadszaal. Mochten ze vandaag of morgen toch ergens opduiken, dan
hopen we dat het ergens op een rommelmarkt is waar waardeloze memorabilia wordt
aangeboden aan liefhebbers van restanten met betrekking tot een koninkrijkje
dat ooit België heette en ooit bestaan heeft.

 

Elke Heylen

Raadslid district Hoboken

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...