Persberichten

Niet toevallig Molenbeek

Analoog met Keulen ?

Sinds enkele dagen circuleren in Brussel pamfletten die oproepen om de (uit)bouw van een megamoskee in Molenbeek financieel te steunen, zo meldt Het Laatste Nieuws (14.11.2008). Het nieuwe islamitische gebedshuis zou vier minaretten tellen, minstens vier verdiepingen hoog zijn en plaats moeten bieden aan niet minder dan 10.000 (tienduizend!) moslims. De megamoskee is volgens de initiatiefnemer van het project, ene Al Khalil, nodig omdat het aantal moskeegangers jaar na jaar toeneemt. We hebben – helaas – weinig redenen om aan zijn woorden te twijfelen.

Het is niet echt verrassend te noemen dat de grootste moskee van het land – en meteen van het Europese continent – zijn deuren opent in Molenbeek, de Brusselse gemeente waar PS-potentaat Phillippe Moureaux reeds jaren de plak zwaait. De voorbije jaren hebben de islamosocialisten van de PS geen moeite onverlet gelaten om het hun nieuwe kiespubliek naar de zin te maken. Dat bleef heus niet beperkt tot het klassieke knuffelbeleid, waarbij subsidies voor integratie worden doorgesluisd naar organisaties die precies het omgekeerde beogen, of tot een voorkeursbehandeling van allochtonen in allerhande tewerkstellingsprojecten. Zo bijvoorbeeld meldden politiemensen dat hen vanwege de gemeentelijke overheid duidelijk wordt gemaakt dat patrouilleren in bepaalde wijken ‘niet opportuun’ is. De agenten wordt ook gesommeerd om tijdens de ramadan niet op straat te eten, te drinken of te kauwen. Ook van de (andere) autochtone inwoners van Molenbeek wordt verwacht dat ze zich aanpassen aan de wensen en gebruiken van de ‘nieuwkomers’. Zo wordt tijdens de ramadan het historische centrum van de gemeente afgesloten voor het verkeer en vraagt het PS-bestuur de ‘inboorlingen’ vriendelijk om de betreffende buurt(en) te mijden.

Hind Fraihi, de jonge en moedige undercoverjournaliste die gedurende twee maanden onderzoek deed in hartje Molenbeek, overdreef niet toen zij (in HLN, 15.03.2008) stelde dat vele moslims Molenbeek niet meer beschouwen “als België maar als een islamenclave, waar zij de plak zwaaien als in een islamstaat en waar Belgen niet welkom zijn.” Vertwijfeld vroeg ze zich daarbij nog af hoe het mogelijk is “dat de Belgische politiek het zover heeft laten komen.” Ze is de enige niet.