Persberichten

Leterme & de IJzertoren

In de jongste editie van Humo staat een uitgebreid dubbelinterview met voetbaltrainer Michel Preud’homme en Yves Leterme. En ook nu bezondigt de eerste minister zich aan enkele bedenkelijke uitspraken.

“Ik ben meer in sport geïnteresseerd dan in politiek, en ik heb er ook meer verstand van,” gaat Leterme al meteen van start. Toen Humo nadien peilde naar het Vlaams gevoel van Leterme, antwoordde hij: “Mijn ‘Vlaams gevoel’ is rationeel, met volksverbondenheid heeft het weinig te maken. En met romantiek al helemaal niks.” De journalist vroeg hem toen of de IJzertoren enige betekenis voor hem had, waarop de premier antwoordde: “De IJzertoren is een handig richtpunt als ik vanuit Ieper naar de kust fiets.”

Deze uitspraak toont andermaal aan dat Leterme geen verbondenheid voelt met de Vlaamse zaak, anders zou hij geen afbreuk doen aan de waarde van de IJzertoren, een herdenkingsmonument voor de Vlaamse gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog en een belangrijk symbool van de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Het is echter niet de eerste keer dat de premier zijn ware aard verraadt. Een beknopt overzicht van enkele van zijn – op zijn zachtst gezegd – opmerkelijke uitlatingen.

In september 2003, toen de onderhandelingen over een kartelvorming tussen de CD&V en de N-VA niet zo vlot verliepen, zei Yves Leterme het volgende: “De kiezers van N-VA zouden beter op CD&V stemmen. Of wat denkt Geert Bourgeois op zijn alleen voor Vlaanderen te bereiken met vijf zetels op 120? (…) Wat willen ze nog meer bij de N-VA? Dat ik kaalgeschoren, in een korte broek met een vendel ga zwaaien?” Een wel erg laatdunkende uitspraak die van weinig respect getuigt voor de Vlaamse beweging en haar tradities.

Na zijn verkiezingsoverwinning van 10 juni 2007, had hij het volgende te zeggen over de talrijke leeuwenvlaggen die te zien waren op het overwinningsfeest van zijn kartel: “Al die Vlaamse leeuwenvlaggen op het overwinningsfeest gaven een vertekend beeld van onze zege. (…) Toen ik het zag gebeuren, heb ik meteen gezegd dat het verkeerd zou overkomen. Het beeld dat daardoor werd opgeroepen heb ik nooit gewild; het past niet bij mij, en ook niet bij ons programma. (…) Als Tom Boonen een wedstrijd wint, zie je ook overal leeuwenvlaggen. Maar als hij op het podium staat wordt toch de Brabançonne gespeeld.”

Het is toch wel niet te geloven dat de man die in de aanloop naar de verkiezingen van juni 2007 zich profileerde als uitermate Vlaamsgezind – met een programma waarin sterk gehamerd werd op méér Vlaamse bevoegdheden, op een ingrijpende staatshervorming en op de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde – helemaal niet zo Vlaams-nationalistisch blijkt te zijn als hij liet uitschijnen. Zijn kritische uitlatingen ten overstaan van de Franstaligen zijn al lang verleden tijd en ondertussen probeert hij in de Waalse media op een goed blaadje te staan. Getuige hiervan een uitspraak die hij begin februari deed in Le Soir: “Ik ben hier voor alle Belgen.”

Wie gelooft die man nog?