Persberichten

Een berg van corruptie

In september 2005 barstte de etterbuil in Charleroi eindelijk open.

In enkele weken tijd moesten drie PS-schepenen ontslag nemen omdat ze verdacht werden van corruptie en kort daarop moest de Waals minister-president Van Cauwenberghe zicht terugtrekken omdat hij verdacht werd van belangenvermenging.
In mei 2006 ontdekte men onregelmatigheden bij de afvalintercommunale in Charleroi. Een PS-schepen en de financiële directeur werden aangehouden.

Kort daarop was het de beurt aan de PS-er Robert Wagner, voorzitter van de luchthaven van Charleroi en –toevallig natuurlijk – een goede vriend van Van Cauwenberghe.

Daarna volgde een PS-gedeputeerde die gesjoemeld had als curator. En wat later werd de kabinetschef van burgemeester Van Gompel gearresteerd wegens schriftvervalsing en corruptie.

Bij de sociale woningbouwmaatschappijen in Charleroi werden de voorzitters Wilgaut en Cariat ontslagen, allebei van de PS. Ook Jean-Pol Incecca, de PS’er die verantwoordelijk was voor het departement Energiebezuiniging, werd verdacht van schriftvervalsing en misbruik van zijn functie.

En iets later, in oktober 2006 werd Patrick Roeland, adjunct-directeur van de dienst Gebouwen gearresteerd wegens passieve corruptie en schriftvervalsing. Maar Van Cau, de ‘godfather’ van de PS in Charleroi, bleef buiten schot. Hij was nochtans de man die overal aan de touwtjes trok, iedereen de hand boven het hoofd hield en overal zijn percentje van kreeg. Hij had weliswaar ontslag moeten nemen als minister-president, maar het gerecht had hem niet verontrust.

Pas nu, meer dan twee jaar na het openbarsten bij die etterbuil, heeft het gerecht huiszoeking gehouden in de woning en de kantoren van Van Cau. Ook in Namen werden in het kader van hetzelfde onderzoek huiszoekingen gehouden in de kantoren van de Direction Général des Pouvoirs Locaux.

Van Cau verdedigt zich met de opmerking dat die hele berg van beschuldigingen tot nu toe “slechts een muis had gebaard”. In een echte rechtsstaat zou dat kunnen betekenen dat alles gebaseerd is op geruchten en verdachtmakingen, maar in België, en specifiek in Wallonië, betekent het natuurlijk gewoon dat justitie tot op het bot verziekt is door PS-creaturen, die er alles aan doen om hun politieke vrienden uit de wind te zetten.

De scheiding der machten is in heel België een fictie. Ook bij ons worden rechters politiek benoemd: zoveel van socialistische signatuur, zoveel liberalen, zoveel CD&V’ers.

Maar in Wallonië is dat allemaal veel extremer. De banden tussen gerecht en politiek zijn veel directer en veel sterker. Voor onderzoekers en magistraten die eerlijk de waarheid zoeken – en die zijn er ondanks alles natuurlijk in Wallonië ook - moet dat een nachtmerrie zijn. Of een doolhof vol landmijnen, spionnen, saboteurs en verraders.

In die context is het waarschijnlijk niet toevallig dat men uit die berg verdachte dossiers er ééntje heeft uitgekozen dat zich afspeelt in Beaumont, een kleine gemeente buiten Charleroi, waar niet de PS maar de cdH al jaren de plak zwaait.

Van Cau wordt verdacht van gesjoemel met aanbestedingen en facturen bij de bouw van een sporthal. Dat de aannemer een goede vriend was van Van Cau is natuurlijk alweer puur toeval.